banier
lijntje lijntje
back
Gewone velduil Agrotis segetum

Voor alle uilen uit het geslacht Agrotis geldt dat er een groot kleurverschil is tussen de mannetjes en de vrouwtjes. En verder zijn alle soorten zeer variabel. De grondkleur van de mannetjes varieert van oker tot donkerbruin. De grondkleur van de vrouwtjes is veel grijzer en varieert van lichtgrijs tot bijna zwart. De gewone velduil lijkt heel veel op de gewone worteluil en de geoogde worteluil. Toch zijn ze goed uit elkaar te houden. De gewone worteluil heeft een zwarte kraag. Van bovenaf bezien zichtbaar als een zwarte streep tussen lichaam en kop. De gewone velduil heeft een lichte kraag. De geoogde worteluil is kleiner dan de gewone velduil, en ziet er slanker uit. De vleugels van de gewone velduil zijn duidelijk breder. De rand rond de ronde vlek is bij de geoogde worteluil vaak veel sterker dan bij de gewone velduil en de gewone worteluil.

De vlinder is zo'n 17 tot 23 mm lang. Op de vleugels zijn drie duidelijke vlekjes, die in donkere exemplaren soms niet zichtbaar zijn. Die vlekken kunnen soms met een donkere kleur zijn opgevuld, maar zijn vaak "leeg". De bovenste vlek noemen we de tapvlek. Daaronder zit de ronde vlek en daaronder de niervlek, die bij Agrotissoorten vaak hartvormig is. De kraag is niet zwart, de pootjes zijn geringeld. De achtervleugels zijn wit met een blauwachtige glans en hebben donkere aderen. De gewone velduil vliegt van begin mei tot begin november, bij ons in twee generaties.

De rups van de gewone velduil is nagenoeg niet te onderscheiden van de rupsen van andere Agrotissoorten. Hij wordt zo'n vier centimeter lang, is grijzig en ziet er vaak wat "vettig" uit. De rupsen worden vaak aardrupsen genoemd. Vooral de rupsen van de gewone velduil en de gewone worteluil kunnen in de landbouw, maar ook in de tuin, erg schadelijk zijn. Als de eitjes uitkomen leven de rupsjes eerst op het blad van de waardplant. Hier doen ze weing kwaad. Later verhuizen ze naar de grond, waar ze in een klein holletje de dag doorbrengen. Zo gauw het donker wordt komen ze uit hun holletje en vreten van de waardplant net boven de wortels. En dat gedrag maakt dat de oudere rupsen zeer schadelijk kunnen zijn. De gewone velduil eet als rups van tientallen, meest kruidachtige plantensoorten. Allerlei groenten, knolgewassen en sierplanten staan op het menu, zoals ui, selderij, maar ook suikerriet.

De gewone velduil is een vrij algemene soort in geheel Nederland. Van oorsprong een Europese soort die nu bijna overal ter wereld wordt aangetroffen, met uitzondering van Noord-Amerika.